พ.ศ.๒๔๓๘ ท่านอายุได้ ๔๔ ปี พรรษาที่ ๒๔ ได้รับตำแหน่งพระอุปัชฌาย์ให้บรรพชาอุปสมบทกุลบุตรในแขวงอำเภอร่อนพิบูลย์ และกิ่งอำเภอชะอวด 

 

พ.ศ.๒๔๔๑ ท่านอายุได้ ๔๗ พรรษาที่ ๒๗ ได้รับตำแหน่งเจ้าคณะแขวงอำเภอร่อนพิบูลย์ ปกครองวัด ๑๓ วัด พ่อท่านซังปกครองเรียบร้อยดี เสมอมา 

 

พ.ศ.๒๔๕๔ พระศิริธรรมมุนี (ม่วง) หรือพระรัตนธัชมุนี เจ้าอาวาสวัดท่าโพธิ์ ตำบลท่าวัง อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช ได้รับการแต่งตั้งตำแหน่งเป็นเจ้าคณะมณฑลนครศรีธรรมราช เห็นว่าพระอธิการซัง วัดวัวหลุง มีความสามารถ มีความอุตสาหะบริหารปกครองหมู่คณะได้ดี มีปฏิปทาเป็นที่เลื่อมใสศรัทธาของบรรดาพุทธศาสนิกชน จึงประทานตราตั้งเป็นพระครูเจ้าคณะแขวง เมื่อวันที่ ๒๒ มกราคม พ.ศ.๒๔๔๕ และให้เปิดโรงเรียนเชลยศักดิ์ สอนหนังสือไทย แทนการสอนของวัดที่เป็นอักขระขอมอย่างแต่ก่อนทั่วทุกวัด มี ๕ วัดคือ 

 

1. วัดพิศาลนฤมิตร 

2. วัดวัวหลุง มีครู 2 คน คือ ครูเนื่อง ดาวินพฤกษ์ เป็นครูใหญ่ ครูชม เหมมาลา ครูรอง 

3. วัดบ้านตูล (วัดสีตะลาการ) อยู่ในอำเภอชะอวด 

4. วัดเทา วัดธงทอง หรือวัดเสาธงในปัจจุบัน 

5. วัดดอนอินทนิน อยู่ในเขตอำเภอจุฬาภรณ์ในปัจจุบัน 

 

 

หากวัดใดไม่มีฆราวาสสอน ให้พระภิกษุสอนแทน มีเรื่องเล่าว่าพระศิริธรรมมุนี (ม่วง) หรือพระรัตนธัชมุนี เจ้าอาวาสวัดท่าโพธิ์ ได้ออกมาประชุมเจ้าอาวาสทุกวัดขอให้เปิดสอนและสนับสนุนอุปการะ จักมีแต่พระอธิการแป้น เจ้าอาวาสวัดดอนอินทนินคัดค้านจะไม่เปิดสอน โดยให้เหตุผลว่าวัดของท่านสอนหนังสือบาลี (ขอม) อยู่แล้ว พ่อท่านซังส่งกระดาษไปให้แล้วบอกว่าให้เขียนคำว่า “ออฟฟิท” ให้ดู พระอธิการแป้นเขียนไม่ถูกเพราะอักษรขอมไม่มีตัว “ฟ” พระอธิการแป้นไม่ยอมรับว่าเขียนไม่ถูก พ่อท่านซังตำหนิเอาว่า ผิดแล้วไม่ยอมรับผิดและสั่งให้เปิดโรงเรียนสอนหนังสือสมัยให้ได้ พระอธิการแป้นจึงขัดใจกับพ่อท่านซังตลอดมา 

 

 

พ.ศ.๒๔๖๔ พ่อท่านซังอายุ ๗๐ ปี ๕๐ พรรษา ได้ชักชวนชาวบ้านร่วมแรงร่วมใจกัน สร้างกุฏิถาวรขึ้นหนึ่งหลัง กว้าง ๑๕ เมตร ยาว ๒๐ เมตร เสาก่อด้วยปูนซิเมนต์สูง ๒.๕ เมตร ยกพื้นปูและกั้นด้วยไม้อย่างดี โดยช่างฝีมือดีเด่นในสมัยนั้น ปัจจุบันพระครูสุทธิธรรมรส ใช้เป็นที่พักอาศัย ต้อนรับแขกและเก็บของ บนขอบประตูมีรูปพ่อท่านซังแขวนอยู่ ๓ รูป รูปกลางเป็นรูปนั่งเก้าอี้หวายถ่ายไว้เมื่อปี พ.ศ.๒๔๗๑ 

 

 

พ.ศ.๒๔๖๗ เมื่อท่านอายุได้ ๗๓ ปี พรรษาที่ ๕๓ ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็น พระครูอรรถธรรมรส บริหารหมู่คณะสืบไป แต่ศิษยานุศิษย์และผู้ที่เคารพศรัทธายังคงเรียก “พ่อท่านซัง” เหมือนเดิม 

 

พ.ศ.๒๔๗๒ ท่านอายุ ๗๘ ปี พรรษา ๕๘ ท่านชราภาพมากแล้วจนไม่สามารถบริหารงานได้สะดวก จึงทรงพระกรุณาโปรกเกล้าให้เป็นกิตติมศักดิ์พ้นจากตำแหน่งทางราชการ รวมเวลาที่ท่านเป็นเจ้าคณะแขวง ๓๑ ปี และหลังจากนั้นท่านพระครูกาแก้ว (หมุ่น อิสสโร) วัดหน้าพระบรมธาตุ มารับตำแหน่งเจ้าคณะแขวงต่อจากพ่อท่านซัง 

 

พ.ศ.๒๔๗๗ ท่านอายุ ๘๓ ปี พรรษาที่ ๖๓ ได้รับวิสุงคามสีมา แต่ยังไม่ได้สร้างอุโบสถเพราะขาดทุนทรัพย์ประกอบกับพ่อท่านชรามาก 

 

พ.ศ.๒๔๗๘ พ่อท่านอายุ ๘๔ ปี พรรษาที่ ๖๔ ศิษยานุศิษย์ได้พร้อมใจกันจัดงานพิธีสงน้ำ หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า “ขึ้นเบญจา” สะเดาะห์เคราะห์ให้พ่อท่านซัง ในงานนี้พระยาสุราษฏร์ธานีศรีเกษตรนิคม (เต๋า ศตะกรูมะ) เจ้าเมืองนครศรีธรรมราช ได้ทราบกิติศัพท์ อภินิหาริย์ของพ่อท่านซัง จึงเดินทางมาร่วมงานด้วย 

 

คราหนึ่ง ศิษย์ก้นกุฏิที่คอยรับใช้ปรนนิบัติ ใกล้ชิดจนกระทั่งมรณภาพ ได้เล่าว่ามีคนถามท่านซังว่า “เมื่อพ่อท่านสิ้นบุญแล้วใครจะมาเป็นหัววัดแทนพ่อท่าน” พ่อท่านซังบอกว่า “หาใครมาอยู่หม้าย คุณตุ้งจะมาเฝ้าวัดเองแหละ” 

 

ต่อมาโรคได้กำเริบมากขึ้นเหลือความสามารถจะรักษาให้ทุเลาลงได้ ครั้นถึงวันที่ ๒๖ มีนาคม พ.ศ.๒๔๗๘ เวลา ๑๐.๓๐ นาฬิกาพ่อท่านก็ถึงกาลมรณภาพโดยสงบ รวมศิริอายุได้ ๘๔ ปี ๖๔ พรรษา ในปี พ.ศ.๒๔๘๐ ศิษยานุศิษย์จัดงานพระราชทางเพลงศพ ๓ วัน ๓ คืน มีมหรสพ หนังตลุง มโนราห์ แสดงตลอดงาน มีการทะเลาะวิวาท ตีหัว ฟันแทงกันตลอด ๒ คืน มีบาดเจ็บเป็นอันมาก ถึงตายก็มีใครจะห้ามปรามมิได้ 

 

ในคืนสุดท้าย พระยาสุราษฏร์ธานีศรีเกษตรนิคม เจ้าเมืองนครศรีธรรมราชมาในงานพระราชทานเพลิง คืนนั้นในงานทั้งคืนมีแต่ความสงบเรียบร้อยไม่มีการทะเลาะวิวาทกันเลย 

 

 

ในงานพระราชทานเพลิงศพของพ่อท่านซังครั้งนี้ พระครูธรรมธร แห่งวัดราชาธิวาสซึ่งเป็นศิษย์เอกของพ่อท่านซังองค์หนึ่ง ได้ทำเหรียญที่ระลึกในงานปลงศพ เป็นเนื้อโลหะรมดำผูกด้วยริบบิ้นสีเหลืองใช้สำหรับคล้องคอ ใครจะเอากี่เหรียญก็ได้ไม่จำกัด มีคนแจกหลายคน มีครูปราณี (เหมมาลา) รอดบัวทอง ครูปรียา (เหมมาลา) สุวรรณปาน หลังจากพระราชทานเพลิงศพเสร็จสิ้นเรียบร้อยพระภิกษุลาสิกขาบทบ้าง ย้ายไปอยู่วัดอื่นบ้าง จึงเป็นวัดร้างอยู่ระยะหนึ่งดังวาจาสิทธิ์ของพ่อท่านว่า “หาใครมาอยู่หม้าย” 

 

 

พ.ศ.๒๔๘๒ ชาวบ้านวัวหลุงได้นิมนต์พระนิตย์ จนฺทโชโต จากวัดเทพพนมเชือด มาเป็นเจ้าอาวาส พระนิตย์ จนฺทโชโต ได้บูรณะตกแต่งกุฏิที่ชำรุดให้คงสภาพดีเหมือนเดิม และเปลี่ยนชื่อวัดใหม่ว่า “วัดเทพนิมิต” เพื่อเป็นอนุสรณ์แด่ออกหลวงเทพธานี และได้รวบรวม ขัน พาน สัมฤทธิ์ ทองเหลือง ที่ชำรุดบ้าง ยังดีอยู่บ้างจากผู้ศรัทธาส่งไปให้พระครูธรรมธร ดำเนินการหล่อรูปเหมือนพ่อท่านซังนั่งสมาธิ 

 

พ.ศ.๒๔๘๓ พระนิตย์ จนฺทโชโต และชาวบ้านวัวหลุง ตกลงพร้อมใจกันรื้อถอนกุฎิทรงไทยแฝด ๓ หลัง หอฉัน ๑ หลัง สร้างอุโบสถชั่วคราวเสาไม้กลม หลังคามุงจาก ตรงห้องนอนพ่อท่านซัง ปั้นพระพุทธรูปพระประธาน ในพระอุระ บรรจุอัฐิทั้งหมดของพ่อท่านซังเอาไว้ ไม่ใช่บรรจุไว้ในรูปหล่อที่ประดิษฐานอยู่ในมณฑปดังที่หลายคนเข้าใจ นายต่วน เป็นช่างปั้นพระประธาน องค์นี้